TÇCD 2026 43rd National Congress of Pediatric Surgery - Joint Congress of the Egyptian Society of Pediatric Surgery

Büşra Karatay, Sude Çoşkun, Yağmur Sönmez Büyükpınar, David Terence Thomas, Sefa Sağ

University of Health Sciences, Sancaktepe Sehit Prof. Dr. İlhan Varank Training and Research Hospital, Department of Pediatric Surgery, Istanbul

Introduction:

Valentino syndrome is a rare cause of acute abdomen resulting from a perforated peptic or duodenal ulcer that clinically mimics acute appendicitis. Following perforation, gastric or duodenal contents track along the right paracolic gutter, causing localized peritoneal irritation in the right lower quadrant and producing signs and symptoms similar to acute appendicitis. Because of its rarity and potentially misleading imaging findings, diagnosis can be challenging, and delayed recognition may result in significant morbidity.

Case Presentation:

A 17-year-old boy presented with the sudden onset of abdominal pain, nausea, and vomiting. He reported a history of intermittent epigastric pain. Physical examination revealed a rigid abdomen. Laboratory investigations demonstrated leukocytosis, while the C-reactive protein level was normal. Upright abdominal radiography showed no evidence of free intraperitoneal air. Abdominal ultrasonography demonstrated a 7-mm appendix with surrounding inflammatory changes, suggestive of acute appendicitis. However, given the abrupt onset of pain, rigid abdomen, and history of epigastric symptoms, Valentino syndrome was suspected, and diagnostic laparoscopy was performed. Exploration revealed an inflamed appendix together with an approximately 1-cm perforation in the first part of the duodenum. The perforation was repaired using a modified Graham patch, and an appendectomy was performed. The patient resumed a full oral diet and was discharged uneventfully on postoperative day 5.

Conclusion:

Valentino syndrome should be considered in patients presenting with sudden-onset abdominal pain, a history of peptic symptoms, and signs of an acute abdomen, even when imaging findings are suggestive of acute appendicitis. Early surgical exploration in patients with a high index of suspicion allows timely diagnosis and definitive treatment, thereby reducing morbidity and mortality.

Büşra Karatay, Sude Çoşkun, Yağmur Sönmez Büyükpınar, David Terence Thomas, Sefa Sağ

Sağlık Bilimleri Üniversitesi, Sancaktepe Şehit Prof. Dr. İlhan Varank Eğitim ve Araştırma Hastanesi, Çocuk Cerrahisi Kliniği, İstanbul

Giriş:
Valentino sendromu, perfore peptik veya duodenal ülser sonucu gelişen ve akut apandisiti taklit eden nadir bir akut batın nedenidir. Perforasyon sonrası karın içine yayılan mide ve duodenal içerik sağ parakolik oluk boyunca ilerleyerek sağ alt kadranda peritoneal irritasyona yol açar ve akut apandisite benzer klinik bulgular oluşturur. Nadir görülmesi ve görüntüleme bulgularının yanıltıcı olabilmesi nedeniyle tanısı güç olup, gecikmiş tanı ciddi morbiditeye neden olabilir.

Olgu sunumu:
On yedi yaşında erkek hasta ani başlangıçlı karın ağrısı, bulantı ve kusma şikayetleri ile başvurdu. Öyküsünde ara ara olan mide ağrıları şikayeti bulunan hastanın muayenesinde tahta karın mevcuttu. Laboratuvar incelemelerinde lökositoz saptanırken C-reaktif protein düzeyi normal sınırlarda bulundu. Ayakta direkt batın grafisinde intraperitoneal serbest hava izlenmedi. Ultrasonografide apendiks çapı 7 mm olarak ölçüldü ve çevresinde inflamatuar değişiklikler saptandı. Hastanın ani başlangıçlı karın ağrısı, tahta karın bulguları ve mide ağrısı geçmişi göz alınınca Valentino sendromu olabileceği düşünülerek tanısal laparoskopiye karar verildi. Eksplorasyonda inflame apendiks ile birlikte duodenum birinci kıtasında yaklaşık 1 cm perforasyon alanı saptandı ve modifiye Graham patch yöntemi ile onarım gerçekleştirildi. Apendektomi yapıldı. Postoperative 5. günde tam oral beslenme sonrası taburcu edildi.

Sonuç:

Ani başlangıçlı karın ağrısı, peptik yakınma öyküsü ve akut batın bulguları bulunan hastalarda, görüntüleme akut apandisiti desteklese dahi Valentino sendromu ayırıcı tanıda akılda tutulmalıdır. Klinik şüphenin yüksek olduğu olgularda erken cerrahi eksplorasyon, doğru tanının konulmasını ve uygun tedavinin gecikmeden uygulanmasını sağlayarak morbidite ve mortaliteyi azaltabilir.