TÇCD 2026 43rd National Congress of Pediatric Surgery - Joint Congress of the Egyptian Society of Pediatric Surgery

Şenay Kurtuluş ¹, Nilüfer Aylanç ²

¹ Çanakkale Onsekiz Mart University Faculty of Medicine, Department of Pediatric Surgery
² Çanakkale Onsekiz Mart Unversity Faculty of Medicine, Department of Radiology

Background

Whole-body computed tomography (WBCT) is increasingly used in the initial evaluation of pediatric trauma patients because of its rapid diagnostic capability. However, concerns remain regarding unnecessary radiation exposure and its potential long-term consequences. This study aimed to evaluate the association between WBCT use, injury severity, radiation exposure, and clinical outcomes in pediatric trauma patients.

Methods

A retrospective study was conducted on 791 pediatric trauma patients (<18 years) admitted to a tertiary referral center between January 2019 and December 2021. Patients were divided into a WBCT group (n = 93) and a selective CT group (n = 698). Demographic characteristics, Abbreviated Injury Scale (AIS), Injury Severity Score (ISS), effective radiation dose, CT findings, and patient disposition were compared between the groups. Effective radiation dose was calculated using dose-length product conversion coefficients.

Results

Patients undergoing WBCT were significantly older and had higher AIS and ISS scores than those evaluated with selective CT (p < 0.001 for both). The mean effective radiation dose was markedly higher in the WBCT group than in the selective CT group (13.40 ± 9.46 vs. 3.03 ± 3.15 mSv, p < 0.001). This difference remained significant regardless of CT scanner generation. Overall, 93.3% of CT examinations demonstrated no pathological findings. Although pathological CT findings were more frequent in the WBCT group, hospitalization rates were comparable between groups (3.2% vs. 2.7%, p = 0.781).

Conclusions

WBCT in pediatric trauma is associated with substantially increased radiation exposure without a corresponding improvement in short-term clinical outcomes. Given the high proportion of normal CT examinations, selective, risk-adapted imaging strategies should be preferred in hemodynamically stable pediatric trauma patients to minimize unnecessary radiation exposure while maintaining diagnostic accuracy.

Şenay Kurtuluş ¹, Nilüfer Aylanç ²

¹ Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Cerrahisi Anabilim Dalı
² Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Radyoloji Anabilim Dalı

Amaç

Tüm vücut bilgisayarlı tomografi (TVBT), hızlı tanısal değerlendirme sağlaması nedeniyle pediyatrik travma hastalarının ilk değerlendirilmesinde giderek daha sık kullanılmaktadır. Ancak gereksiz radyasyon maruziyeti ve bunun olası uzun dönem sonuçlarına ilişkin endişeler devam etmektedir. Bu çalışmanın amacı, pediyatrik travma hastalarında TVBT kullanımının yaralanma şiddeti, radyasyon maruziyeti ve klinik sonuçlarla ilişkisini değerlendirmektir.

Yöntem

Ocak 2019 ile Aralık 2021 tarihleri arasında üçüncü basamak bir sevk merkezine başvuran 18 yaş altındaki 791 pediyatrik travma hastasının verileri geriye dönük olarak incelendi. Hastalar TVBT uygulanan grup (n = 93) ve seçici BT uygulanan grup (n = 698) olarak ikiye ayrıldı. Gruplar; demografik özellikler, Kısaltılmış Yaralanma Ölçeği (Abbreviated Injury Scale, AIS), Yaralanma Şiddeti Skoru (Injury Severity Score, ISS), etkin radyasyon dozu, BT bulguları ve hasta sonlanımları açısından karşılaştırıldı. Etkin radyasyon dozu, doz-uzunluk çarpımı (dose-length product, DLP) dönüşüm katsayıları kullanılarak hesaplandı.

Bulgular

TVBT uygulanan hastalar, seçici BT grubuna göre anlamlı olarak daha ileri yaşta olup daha yüksek AIS ve ISS skorlarına sahipti (her ikisi için p < 0,001). Ortalama etkin radyasyon dozu TVBT grubunda, seçici BT grubuna kıyasla belirgin olarak daha yüksekti (13,40 ± 9,46 mSv'ye karşı 3,03 ± 3,15 mSv; p < 0,001). Bu fark, kullanılan BT cihazının jenerasyonundan bağımsız olarak anlamlılığını korudu. Tüm BT incelemelerinin %93,3'ünde patolojik bulgu saptanmadı. Patolojik BT bulguları TVBT grubunda daha sık görülmesine rağmen, hastaneye yatış oranları iki grup arasında benzerdi (%3,2'ye karşı %2,7; p = 0,781).

Sonuç

Pediyatrik travmada TVBT kullanımı, kısa dönem klinik sonuçlarda anlamlı bir iyileşme sağlamaksızın belirgin derecede daha yüksek radyasyon maruziyeti ile ilişkilidir. BT incelemelerinin büyük çoğunluğunda normal bulguların saptanması göz önüne alındığında, hemodinamik olarak stabil pediyatrik travma hastalarında gereksiz radyasyon maruziyetini en aza indirirken tanısal doğruluğu korumak amacıyla seçici ve risk temelli görüntüleme stratejileri tercih edilmelidir.