EN
TÜRKÇE
Poster - 46
The Impact of a Specialist Nurse–Led Multidisciplinary Care Model on the Management of Pediatric Functional Constipation: Outcomes from the BAREM Pilot Implementation
İlhan Çiftçi, Şaduman Dinçer
Dr. Ali Kemal Belviranlı Obstetrics, Gynecology And Pediatric Diseases Hospital, Konya
Objective: Functional constipation is a common childhood disorder requiring multidisciplinary management. Although evidence-based guidelines recommend conservative care, implementation in routine clinical practice remains limited. This study aimed to present the preliminary findings from the pilot implementation of a specialist nurse-led multidisciplinary clinical care model.
Methods: In this descriptive pilot study, data from 274 children with functional constipation referred to the Pediatric Bowel Therapy and Rehabilitation Center (BAREM) from pediatric medicine, pediatric surgery, and pediatric gastroenterology clinics between February and June 2026 were analyzed. An ESPGHAN/NASPGHAN- and NICE-based multidisciplinary clinical care model led by specialist nurses was implemented. The multidisciplinary team included pediatric subspecialists, a dietitian, and a physical therapist. Specialist nurses performed structured assessments, provided family education and counseling, and coordinated follow-up. Rome IV criteria, the Bristol Stool Scale, physical examination findings, rectal filling, and standing direct abdominal radiography (ADBG) were recorded at baseline.
Results: 52.4% of the children were girls, and the largest age group was 49–120 months (36.7%). At the initial evaluation, a high fecal load on ADBG was detected in 71.6% of the patients, rectal fullness in 62.4%, and anal fissures in 61.3%. The most common presenting complaints were straining during bowel movements (69.5%), painful bowel movements (36.0%), and fewer than two bowel movements per week (24.7%). Encopresis was present in 23.6% of children with functional constipation. All patients met the Rome IV criteria, and the most common stool pattern was Bristol Type 1–2. 62.2% of patients were continuing in an active nurse follow-up program.
Conclusion: The high rate of active follow-up in a structured follow-up program led by a specialist nurse suggests that the model is feasible and sustainable in clinical practice. This care model may contribute to the implementation of evidence-based guideline recommendations into clinical practice through a standardized and multidisciplinary approach.
Uzman Hemşire Liderliğindeki Multidisipliner Bakım Modelinin Pediatrik Fonksiyonel Kabızlık Yönetimine Etkisi: BAREM Pilot Uygulama Çıktıları
İlhan Çiftçi, Şaduman Dinçer
Dr Ali Kemal Belviranlı Kadın Doğum ve Çocuk Hastalıkları Hastanesi, Konya
Amaç: Fonksiyonel kabızlık, çocukluk çağında sık görülen ve multidisipliner yaklaşım gerektiren yaygın bir klinik sorundur. Kanıta dayalı uluslararası rehberler konservatif yönetimi önermesine rağmen, bu önerilerin yapılandırılmış bakım modelleriyle rutin uygulamaya aktarılması sınırlıdır. Bu çalışmanın amacı, uzman hemşire liderliğinde geliştirilen multidisipliner klinik bakım modelinin pilot uygulamasından elde edilen ilk bulguları sunmaktır.
Yöntem: Bu tanımlayıcı pilot çalışmada, Şubat–Haziran 2026 tarihleri arasında BAREM’e (çocuk bağırsak terapi ve rehabilitasyon merkezi) çocuk sağlığı ve hastalıkları, çocuk cerrahisi, çocuk gastroenteroloji polikliniklerinden yönlendirilen fonksiyonel kabızlık tanılı 274 çocuğun verileri değerlendirildi. ESPGHAN/NASPGHAN ve NICE rehberleri doğrultusunda uzman hemşire liderliğinde multidisipliner bir klinik bakım modeli uygulandı. Multidisipliner takip; çocuk sağlığı ve hastalıkları, çocuk cerrahisi, çocuk gastroenteroloji, gelişimsel pediatri uzmanları, fizyoterapist, diyetisyen, çocuk cerrahisi ve psikiyatri alanında uzman 2 hemşireden oluştu. Uzman hemşireler yapılandırılmış değerlendirme ve izlem formları ile hasta değerlendirmesi, aile eğitimi, danışmanlık ve takip koordinasyonunu yürüttü. İlk değerlendirmede Roma IV kriterleri, Bristol Dışkı Skalası, fizik muayene, rektal doluluk, anal fissür ve ADBG (ayakta direkt batın grafisi) bulguları standart olarak kaydedildi.
Bulgular: Çocukların %52,4'ü kız olup, en büyük yaş grubunu 49–120 ay (%36,7) oluşturdu. İlk değerlendirmede hastaların %71,6'sında ADBG'de yoğun fekal yük, %62,4'ünde rektal doluluk ve %61,3'ünde anal fissür saptandı. En sık başvuru yakınmaları zorlanarak dışkılama (%69,5), ağrılı dışkılama (%36,0) ve haftada ikiden az dışkılamaydı (%24,7). Fonksiyonel kabızlığı olan çocukların %23,6'sına enkoprezis eşlik etmekteydi. Hastaların tamamı Roma IV kriterlerini karşılıyor ve en sık Bristol Tip 1–2 dışkı paterni gözleniyordu. Hastaların %62,2'si aktif hemşire izlem programına devam etmekteydi.
Sonuç: Uzman hemşire liderliğinde yürütülen yapılandırılmış izlem programında aktif izlem oranının yüksek olması, modelin klinik uygulamada uygulanabilir ve sürdürülebilir olduğunu düşündürmektedir. Bu bakım modeli, kanıta dayalı rehber önerilerinin standartlaştırılmış ve multidisipliner bir yaklaşımla klinik uygulamaya aktarılmasına katkı sağlayabilir.