EN
TÜRKÇE
Oral Presentation - 112
Learning Percutaneous Internal Ring Suturing During Pediatric Surgery Residency: A Single-Center Experience
Sefa Sağ, David Terence Thomas
University of Health Sciences, Sancaktepe Sehit Prof. Dr. İlhan Varank Training and Research Hospital, Department of Pediatric Surgery, Istanbul
Introduction: Percutaneous internal ring suturing (PIRS) is a well-established minimally invasive technique for pediatric inguinal hernia repair with excellent long-term outcomes. However, evidence regarding the acquisition of technical proficiency during pediatric surgery residency remains limited. Defining the learning curve is essential for developing competency-based training programs. This study evaluated the learning curve and safety of resident-performed PIRS under structured faculty supervision.
Materials and Methods: A retrospective review was performed of consecutive PIRS procedures carried out by three pediatric surgery residents (one senior and two junior) under the supervision of two faculty surgeons at a tertiary referral center over a one-year period. Patient demographics, operative indication, operative time, laterality, detection of contralateral patent processus vaginalis (PPV), faculty takeover, recurrence, and postoperative complications were recorded. The learning curve was evaluated using multivariable regression analysis of operative time according to chronological case sequence after adjustment for resident and procedure type.
Results: A total of 91 PIRS procedures were included (69 males; median age 49 months, IQR 17–100.5). Sixty (65.9%) repairs were unilateral and 31 (34.1%) bilateral. A contralateral PPV was identified in 29.5% of patients. Mean operative time was 19.0 ± 6.6 minutes for unilateral repairs and 31.9 ± 8.2 minutes for bilateral repairs. After adjustment for resident and procedure type, each additional case was associated with an approximately 0.45-minute reduction in operative time (p<0.001). Faculty takeover was required in only 5 (5.5%) procedures, all occurring during the early learning period. Recurrence and complication rates were 4.4% (4/91) and 2.2% (2/91), respectively, with all complications occurring within the first quartile of resident cases.
Conclusion: Under structured faculty supervision, residents demonstrated progressive acquisition of technical proficiency while maintaining acceptable clinical outcomes. These findings support PIRS as a safe and reproducible procedure for competency-based training in pediatric minimally invasive surgery.
Çocuk Cerrahisi Asistanlık Eğitiminde Perkütan İç Halka Sütürasyonunun (PIRS) Öğrenilmesi: Tek Merkez Deneyimi
Sefa Sağ, David Terence Thomas
Sağlık Bilimleri Üniversitesi, Sancaktepe Şehit Prof. Dr. İlhan Varank Eğitim ve Araştırma Hastanesi, Çocuk Cerrahisi Kliniği, İstanbul
Giriş: Perkütan iç halka sütürasyonu (PIRS), çocuklarda kasık fıtığı onarımında güvenliği ve uzun dönem sonuçları iyi gösterilmiş minimal invaziv bir yöntemdir. Ancak çocuk cerrahisi asistanlık eğitimi sırasında bu tekniğe ilişkin yeterliliğin kazanılmasına yönelik veriler sınırlıdır. Öğrenme eğrisinin ortaya konması, yetkinlik temelli cerrahi eğitim programlarının planlanması açısından önem taşımaktadır. Bu çalışmada, öğretim üyesi gözetiminde asistan hekimler tarafından gerçekleştirilen PIRS ameliyatlarının öğrenme eğrisi ve güvenliği değerlendirildi.
Gereç ve Yöntem: Üçüncü basamak bir merkezde son bir yıl içerisinde üç çocuk cerrahisi asistanı tarafından, iki öğretim üyesi gözetiminde gerçekleştirilen ardışık PIRS olguları retrospektif olarak incelendi. Hastaların demografik özellikleri, ameliyat endikasyonu, ameliyat süresi, taraf, kontralateral patent prosesus vajinalis (PPV) varlığı, öğretim üyesi tarafından ameliyatın devralınması, nüks ve komplikasyonlar kaydedildi. Öğrenme eğrisi, ameliyat süresi ile kronolojik olgu sırası arasındaki ilişki çok değişkenli regresyon analizi kullanılarak, cerrah ve işlem tipi için düzeltme yapılarak değerlendirildi.
Bulgular: Toplam 91 PIRS ameliyatı değerlendirildi (69 erkek; medyan yaş 49 ay, IQR 17–100,5). Olguların 60'ında (%65,9) tek taraflı, 31'inde (%34,1) çift taraflı onarım yapıldı. Hastaların %29,5'inde kontralateral PPV saptandı. Ortalama ameliyat süresi tek taraflı onarımlarda 19,0 ± 6,6 dakika, çift taraflı onarımlarda ise 31,9 ± 8,2 dakika idi. Cerrah ve işlem tipinden bağımsız olarak her ek olgu ameliyat süresinde yaklaşık 0,45 dakikalık azalma ile ilişkili bulundu (p<0,001). Öğretim üyesinin ameliyatı devralması yalnızca 5 (%5,5) erken olguda gerekti. Nüks ve komplikasyon oranları sırasıyla %4,4 ve %2,2 olup, tüm komplikasyonlar öğrenme sürecinin ilk çeyreğinde görüldü.
Sonuç: Öğretim üyesi gözetiminde PIRS uygulayan asistan hekimlerde teknik yeterlilik zamanla belirgin şekilde gelişirken kabul edilebilir klinik sonuçlar korunmuştur. Bulgularımız, PIRS'nin çocuk cerrahisinde minimal invaziv cerrahiye yönelik yetkinlik temelli eğitim için güvenli ve tekrarlanabilir bir yöntem olduğunu göstermektedir.