EN
TÜRKÇE
Poster - 129
Current Approaches of Pediatric Surgeons in Türkiye to the Management of Acute Appendicitis: A Survey Study
Yiğithan Akkurt, Ahmet Demirhan, İlayda Sağpazar, Kutay Bahadır, Murat Çakmak, Gülnur Göllü
Ankara University Faculty of Medicine Department of Pediatric Surgery
Introduction: This study aimed to evaluate variations in pediatric surgeons' diagnostic and therapeutic approaches to acute appendicitis in Türkiye and to identify similarities and differences in clinical practice.
Materials and Methods: An online questionnaire consisting of 38 questions, prepared by final-year medical students, was distributed via Google Forms to pediatric surgeons across Türkiye. The survey assessed demographic characteristics, diagnostic approaches (including history, physical examination, laboratory tests, imaging), treatment strategies, techniques, and postoperative management.
Results: A total of 138 physicians participated. Of these, 47.4% were specialists, 18.2% were residents, 14.6% were professors, 10.9% were associate professors, and 8.8% were assistant professors; 36.8% worked in university hospitals. Most participants (87.6%) considered patient history highly important for diagnosis. The most valuable historical findings were migration of abdominal pain to the right lower quadrant (91.2%), nausea/vomiting (58.4%), and vomiting after pain onset (52.6%). The leading physical examination findings were right lower quadrant tenderness (92%), guarding (79.6%), and rebound tenderness (69.3%). Complete blood count (97.8%) and C-reactive protein (84.4%) were the most commonly used laboratory tests. Imaging was used by 79.4% of participants, with ultrasonography as the first-line modality in 97.1% of cases. Surgical timing varied significantly by admission time: immediate surgery was preferred in 65.7% of fasting patients presenting at 8:00 PM but in only 3.7% at 3:00 AM (p<0.001). Laparoscopic surgery was preferred by 50.7% of participants. Preoperative antibiotics were more frequent than postoperative continuation (97.8% vs. 82.4%; p<0.001). Antibiotics were prescribed at discharge by 57.4%.
Conclusion: Pediatric surgeons in Türkiye share a common diagnostic approach based on history, physical examination, and ultrasonography. However, variations exist in surgical timing and postoperative antibiotic use, underscoring the need for evidence-based national guidelines and standardized protocols for pediatric acute appendicitis.
Türkiye'de Çocuk Cerrahlarının Akut Apendisit Yönetimindeki Güncel Yaklaşımları: Anket Çalışması
Yiğithan Akkurt, Ahmet Demirhan, İlayda Sağpazar, Kutay Bahadır, Murat Çakmak, Gülnur Göllü
Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Cerrahisi AD
Giriş: Bu çalışmanın amacı Türkiye’de görev yapan Çocuk Cerrahlarının akut apendisit tanı ve tedavisindeki yaklaşım farklılıklarının değerlendirilmesi ve klinik uygulamalardaki benzerlikler ve farklılıkların araştırılmasıdır.
Gereç ve Yöntem: Tıp Fakültesi son sınıf öğrencileri tarafından hazırlanan 38 sorudan oluşan çevrim içi anket, Türkiye’deki çocuk cerrahisi alanında çalışan tıpta uzmanlık öğrencilerine ve uzmanlarına Google Forms üzerinden ulaştırıldı. Ankette katılımcıların demografik özellikleri, apendisit tanısında kullanılan öykü, fizik inceleme, laboratuvar ve görüntüleme yöntemleri ile tedavi yaklaşımı, cerrahi teknik ve ameliyat sonrası izlem tercihleri sorgulandı.
Bulgular: Çalışmaya 138 hekim katıldı. Katılımcıların %47,4’ü uzman hekim, %18,2’si tıpta uzmanlık öğrencisi, %14,6’sı profesör, %10,9’u doçent ve %8,8’i doktor öğretim üyesiydi. Katılımcıların %36,8'i üniversite hastanesinde görev yapmaktaydı. Katılımcıların %87,6'sı öykünün tanısal önemini yüksek olarak değerlendirdi. Öyküde en önemli bulgular; yaygın karın ağrısının sağ alt kadrana yer değiştirmesi (%91,2), bulantı-kusma (%58,4) ve kusmanın ağrıdan sonra başlaması (%52,6) olarak vurgulandı. Fizik incelemede en önemli bulgular sağ alt kadranda hassasiyet (%92), defans (%79,6) ve rebound (%69,3) idi. Tanıda en sık kullanılan laboratuvar tetkikleri tam kan sayımı (%97,8) ve CRP (%84,4) idi. Katılımcıların %79,4'ü görüntüleme yöntemlerinden yararlanırken, bunların %97,1'inde ultrasonografi ilk seçenekti. Başvuru saatine göre ameliyat zamanlaması tercihlerinin anlamlı olarak değiştiği görüldü; akşam 20.00’de başvuran açlığı uygun olgularda hemen ameliyat tercihi %65,7 iken, gece 03.00’te bu oran %3,7 idi(p<0,001). Katılımcıların %50,7’si laparoskopik cerrahiyi tercih etmekteydi. Preoperatif antibiyotik uygulama oranı, postoperatif antibiyotiğe devam oranından anlamlı olarak yüksekti (%97,8’e karşı %82,4; p<0,001). Taburculukta antibiyotik reçete etme oranı %57,4 olarak saptandı.
Sonuç: Türkiye'de çocuk cerrahlarının akut apendisit tanısında öykü, fizik inceleme ve ultrasonografiyi temel alan ortak bir yaklaşım benimsediği görülmektedir. Bununla birlikte, ameliyat zamanlaması ve postoperatif antibiyotik kullanımı açısından farklılıklar bulunmaktadır. Bu bulgular, çocuklarda akut apendisit yönetimi için kanıta dayalı ulusal kılavuzlara ve standart tedavi protokollerine gereksinim olduğunu düşündürmektedir.