EN
TÜRKÇE
Poster - 59
PEDIATRIC PERIANAL ABSCESS AND FISTULA: DISTINCTION BETWEEN TRUE RECURRENCE AND PROGRESSION WITH CLINICAL DETERMINANTS
Galib Bairamovi 1, Hasan Özkan Gezer 1, Cankat Erdoğan 1, Ayşe Yavuz Derman 2, Abdulkerim Temiz 1
1 Baskent University, Adana Dr. Turgut Noyan Research and Educational Centre
2 Baskent University Faculty of Medicine Department of Bioistatistics
Objective: In pediatric perianal abscess and fistula-in-ano literature, "recurrence" and "abscess-to-fistula progression" are often used interchangeably, with reported recurrence rates ranging from 4.9% to 34.2%. No study has systematically distinguished true recurrence (abscess→abscess or fistula→fistula) from disease progression (abscess→fistula). This study aims to address this conceptual gap by clearly differentiating these two clinical processes with operational definitions, and to evaluate true recurrence rates, associated risk factors, and microbiological profile within this standardized framework.
Methods: We retrospectively reviewed 54 pediatric patients treated for perianal abscess and/or fistula between January 2014 and December 2024. Primary endpoint was true recurrence rate; secondary endpoints included abscess-to-fistula progression, healing time, and recurrence by surgical technique. Statistical analysis used Fisher's exact and Mann-Whitney U tests with Bonferroni correction.
Results: Median age was 21.5 months (IQR: 6.0–113.8), with male-to-female ratio 5:1. True recurrence was 14.8% (8/54), progression 7.4% (4/54). Abscess was significantly more common in infants ≤12 months (58.6%), while fistula predominated in children >60 months (50.0%) (p=0.026 and p=0.028, respectively). Abscess-to-abscess recurrence was significantly higher in the primary cohort versus referred cohort (17.4% vs 0%; p=0.028). Polymicrobial infection showed no significant association with recurrence (OR=3.64; 95% CI 0.53–24.98; p=0.198). Healing time was 14 days for abscess group versus 30 days for fistula group (p<0.001). True recurrence occurred in 2/5 patients (40%) with cutting seton, whereas none of 4 patients with loose seton experienced recurrence (0%; 95% CI 0–60.2). All patients achieved complete healing (100%).
Conclusion: True recurrence (14.8%) and progression (7.4%) were observed as distinct clinical processes within our definitional framework. Our findings support age-related differences in disease presentation and underscore the importance of intraoperative fistula assessment in abscess cases. The 0% recurrence with two-stage loose seton procedure, despite limited sample size, is exploratory and warrants prospective validation. These results emphasize the need for separate evaluation of true recurrence and progression in future studies and propose a standardized definitional framework for this field.
PEDİATRİK PERİANAL APSE VE FİSTÜL: GERÇEK NÜKS İLE PROGRESYONUN AYRIMI VE KLİNİK BELİRLEYİCİLER
Galib Bairamovi 1, Hasan Özkan Gezer 1, Cankat Erdoğan 1, Ayşe Yavuz Derman 2, Abdulkerim Temiz 1
1 Başkent Üniversitesi Adana Dr. Turgut Noyan Uygulama ve Araştırma Merkezi
2 Başkent Üniversitesi Tıp Fakültesi Biyoistatistik Anabilim Dalı
Amaç: Pediatrik perianal apse ve fistül-in-ano literatüründe "nüks" ve "apse-fistül progresyonu" sıklıkla eş anlamlı kullanılmakta ve bildirilen nüks oranları %4,9–34,2 arasında geniş bir aralıkta değişmektedir. Literatürde gerçek nüksü (apse→apse veya fistül→fistül) hastalık progresyonundan (apse→fistül) sistematik olarak ayıran bir çalışma bulunmamaktadır. Bu çalışma, bu iki klinik süreci net tanımlarla ayrıştırarak bu alandaki kavramsal eksikliği gidermeyi ve bu tanımsal çerçevede gerçek nüks oranları, ilişkili faktörler ve mikrobiyolojik profili değerlendirmeyi amaçlamaktadır.
Yöntemler: Ocak 2014–Aralık 2024 yılları arasında perianal apse ve/veya fistül tanısıyla tedavi edilen 54 pediatrik hasta retrospektif olarak incelendi. Birincil sonlanım gerçek nüks oranı; ikincil sonlanımlar apse-fistül progresyonu, iyileşme süresi ve cerrahi tekniğe göre nüks idi. Fisher exact ve Mann-Whitney U testleri ile Bonferroni düzeltmesi kullanıldı.
Bulgular: Ortanca yaş 21,5 ay (IQR: 6,0–113,8), erkek/kız oranı 5:1 idi. Gerçek nüks %14,8 (8/54), progresyon %7,4 (4/54) saptandı. Apse tanısı süt çocuklarında (≤12 ay; %58,6), fistül tanısı büyük çocuklarda (>60 ay; %50,0) anlamlı sıktı (sırasıyla p=0,026; p=0,028). Primer kliniğimize başvuran hasta grubunda apse-apse nüksü, dış merkezden refere edilen gruba göre anlamlı yüksekti (%17,4 vs %0; p=0,028). Polimikrobiyal enfeksiyon ile nüks arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki saptanmadı (OR=3,64; %95 GA 0,53–24,98; p=0,198). İyileşme süresi apse grubunda 14 gün, fistül grubunda 30 gün idi (p<0,001). Kesici seton uygulanan 5 hastanın 2’sinde gerçek nüks (%40,00) saptanırken, gevşek seton uygulanan 4 hastada nüks izlenmedi (%0; %95 GA 0–60,2). Tüm hastalar tam iyileşti (%100).
Sonuç: Gerçek nüks (%14,8) ve progresyon (%7,4) bu çalışmanın tanımsal çerçevesinde farklı klinik süreçler olarak gözlenmiştir. Bulgular, yaşa göre farklılaşan hastalık prezentasyonunu ve apse grubunda intraoperatif fistül değerlendirmesinin önemini desteklemektedir. Gevşek setonla iki aşamalı cerrahide gözlenen %0 nüks, örneklem büyüklüğü sınırlı olmakla birlikte, prospektif doğrulama gerektiren keşfedici bir bulgudur. Bu bulgular, gelecekteki çalışmalar için gerçek nüks ve progresyonun ayrı değerlendirilmesi gerektiğini vurgulamakta ve bu alanda standardize bir tanımsal çerçeve önermektedir.