EN
TÜRKÇE
Oral Presentation - 45
EVALUATION OF PRMT1 GENE EXPRESSION IN HIRSCHSPRUNG DISEASE AND ANALYSIS OF FINDINGS IN RELATION TO THE DEVELOPMENT OF HIRSCHSPRUNG-ASSOCIATED ENTEROCOLITIS
Ragibe Büşra Usta Erdoğan 1, Gonca Gerçel 1, Şeyma Özkanlı 2, Çiğdem Ulukaya Durakbaşa 1
1 Department of Pediatric Surgery, Istanbul Medeniyet University, Faculty of Medicine, Goztepe Prof Dr Suleyman Yalcin City Hospital, Istanbul, Türkiye
2 Department of Pathology,Istanbul Medeniyet University,Faculty of Medicine,Goztepe Prof Dr Suleyman Yalcin City Hospital,Istanbul,Turkiye
Aim: PRMT1 is a protein-coding gene involved in neuronal differentiation, development, and inflammation. We evaluated its expression in Hirschsprung’s Disease (HD) and investigated its association with Hirschsprung-associated enterocolitis (HAEC).
Methods: Among 34 HD patients included, 14 had a history of HAEC and 20 did not. PRMT1 expression was analyzed by immunohistochemistry in colon specimens. Colostomy specimens from 14 patients with anorectal malformation served as controls.
Results: PRMT1 expression differed between aganglionic and ganglionic segments in the submucosal endothelium (47.1% vs. 73.5%, p<0.05), submucosal plexus (14.7% vs. 91.2%, p<0.001), and intermuscular plexus (14.7% vs. 97.1%, p<0.001). The expression in the submucosal and intermuscular plexus was significantly reduced in aganglionic segments compared with the control (both 14.7% vs 100%, p<0.001). There was no difference between ganglionic and aganglionic segments of patients with or without HAEC. However, endothelial PRMT1 expression in ganglionic segments was observed in all (8/8) patients with recurrent enterocolitis (≥5 episodes) and in 50% (3/6) of those with fewer episodes (p=0.055). Patients with HAEC had longer aganglionic segments (13.25 cm vs 7 cm, p=0.018; AUC=0.744, 95% CI:0.568-0.920) and higher aganglionic-to-total resected bowel length ratios (0.82 vs 0.57, p=0.009; AUC=0.771, 95% CI:0.609-0.932).
Conclusion: PRMT1 expression differed between ganglionic and aganglionic bowel segments in HD. While its expression was not directly associated with enterocolitis, recurrent enterocolitis might be linked to an increased expression. Aganglionic segment length and ratio were significant discriminators for HAEC and remained the primary determinants of enterocolitis risk, with PRMT1 potentially serving as a supportive biomarker in HD.
HİRSCHSPRUNG HASTALIĞI’NDA PRMT1 GEN EKSPRESYONUNUN DEĞERLENDİRİLMESİ VE BULGULARIN HİRSCHSPRUNG-İLİŞKİLİ ENTEROKOLİT GELİŞİMİNE YÖNELİK İRDELENMESİ
Ragibe Büşra Usta Erdoğan 1, Gonca Gerçel 1, Şeyma Özkanlı 2, Çiğdem Ulukaya Durakbaşa 1
1 Department of Pediatric Surgery, Istanbul Medeniyet University, Faculty of Medicine, Goztepe Prof Dr Suleyman Yalcin City Hospital, Istanbul, Türkiye
2 Department of Pathology,Istanbul Medeniyet University,Faculty of Medicine,Goztepe Prof Dr Suleyman Yalcin City Hospital,Istanbul,Turkiye
Amaç: PRMT1, nöronal farklılaşma, gelişim ve inflamatuvar düzenleme süreçlerinde rol alan protein kodlayıcı bir gendir. Bu çalışmada Hirschsprung Hastalığı’nda (HH) PRMT1 ekspresyonu değerlendirilmiş ve Hirschsprung ilişkili enterokolit (HEK) ile olası ilişkisi araştırılmıştır.
Yöntem: Çalışmaya HH tanılı 34 hasta dahil edilmiştir; bunların 14’ünde HEK öyküsü bulunurken 20’sinde bulunmamaktadır. PRMT1 ekspresyonu kolon örneklerinde immünohistokimyasal yöntemle incelenmiştir. Kontrol grubu olarak anorektal malformasyonlu (ARM) 14 hastaya ait kolostomi örnekleri kullanılmıştır.
Bulgular: PRMT1 ekspresyonu submukozal endotelde (47,1% vs. 73,5%, p<0,05), submukozal pleksusta (14,7% vs. 91,2%, p<0,001) ve intermüsküler pleksusta (14,7% vs. 97,1%, p<0,001) aganglionik ve ganglionik segmentler arasında anlamlı farklılık göstermiştir. Submukozal ve intermüsküler pleksus düzeylerinde PRMT1 ekspresyonu aganglionik segmentlerde kontrol grubuna göre belirgin olarak azalmıştır (14,7% vs. 100%, p<0,001). Ayrıca HH olgularında, aganglionozis bulunmayan ARM grubuna kıyasla ganglionik segmentlerin özellikle kas tabakasında PRMT1 ekspresyonunun arttığı gözlenmiştir (p<0,05). HEK varlığı açısından ganglionik ve aganglionik segmentler arasında fark saptanmamıştır. Bununla birlikte ganglionik segmentlerin submukozal endotelyumunda PRMT1 ekspresyonu tekrarlayan enterokolit (≥5 atak) gelişen tüm hastalarda (8/8) görülürken, daha az atak geçiren hastaların %50’sinde (3/6) saptanmıştır (p=0,055). HEK gelişen hastalarda aganglionik segment uzunluğu daha fazla bulunmuştur (13,25 cm vs. 7 cm, p=0,018; AUC=0,744, %95 GA: 0,568–0,920) ve aganglionik segmentin çıkarılan toplam bağırsak uzunluğuna oranı daha yüksek saptanmıştır (0,82 vs. 0,57, p=0,009; AUC=0,771, %95 GA: 0,609–0,932).
Sonuç: HH’de PRMT1 ekspresyonu ganglionik ve aganglionik bağırsak segmentleri arasında farklılık göstermektedir. PRMT1 ekspresyonu enterokolit ile doğrudan ilişkili bulunmamış olsa da tekrarlayan enterokolit olgularında artmış ekspresyonla ilişkili olabilir. Aganglionik segment uzunluğu ve oranı HEK gelişiminin başlıca belirleyicileri olmaya devam ederken, PRMT1 HH’de destekleyici bir biyobelirteç olarak değerlendirilebilir.