EN
TÜRKÇE
Poster - 81
Wound healing dynamics and determinants of severity and treatment success in pediatric extravasation injuries: a retrospective cohort study
Mehmet Can 1, İlknur Mert 1, Özkan Okur 1, Arzu Şencan 1, Hasan Ağın 2, Tezcan Özbay 3, Nilgün Harputluoğlu 4
1 İzmir Dr.Behçet Uz Children's Hospital, Department of Pediatric Surgery
2 Dr. Behçet Uz Children's Diseases Pediatric Surgery Training and Research Hospital, Izmir / Turkey
3 Health Sciences University Dr. Behçet Uz Children's Hospital, Department of Neonatology
4 Dr. Behçet Uz Children's Diseases Pediatric Surgery Training and Research Hospital, Izmir / Turkey
Aim: Pediatric extravasation injuries can cause significant morbidity; however, the determinants of wound closure time and the effectiveness of routine bedside interventions at the episode level remain insufficiently defined. This study aimed to evaluate wound healing dynamics and factors associated with severity and treatment success in a pediatric cohort.
Methods: We conducted a single-center retrospective cohort study of children with extravasation wounds between 2018 and 2025. The primary endpoint was time to complete healing (days). Analyses included Kaplan–Meier estimates and multivariable Cox regression; secondary analyses included ordinal logistic regression for maximum stage, generalized estimating equation (GEE) logistic models for episode-level success, and restricted mean survival time (RMST) pseudo-value regression.
Results: The cohort included 51 patients, 60 wounds, and 173 treatment episodes; median age 76 [4–134] months. Median closure time was 16 [10–38] days. In multivariable Cox models, increasing maximum stage and advanced age were independently associated with slower closure (hazard ratio (HR) 0.24 per +1 stage, 95% confidence interval (CI) 0.13–0.43; HR 0.990 per month, 95% CI 0.985–0.995; both p<0.001), whereas upper-extremity wounds healed faster than lower-extremity wounds (HR 2.47, 95% CI 1.25–4.91; p=0.0095). Vesicant exposure was strongly associated with higher maximum stage (adjusted odds ratio (aOR) 125.3, 95% CI 13.8–1137.9; p<0.001). In GEE models, antiseptic irrigation showed lower odds of episode success than saline irrigation (OR=0.42, 95% CI 0.19–0.92; p=0.030), while other interventions were not significant. RMST analyses showed greater absolute delays with increasing stage (+8.03 days at 30 days; +16.98 days at 60 days; both p<0.001).
Conclusions: Wound severity, patient age, and anatomical location are key determinants of healing time in pediatric extravasation injuries, whereas most episode-level interventions showed limited independent association with short-term success. These findings support risk stratification and standardization of pediatric extravasation management protocols.
Pediatrik ekstravazasyon yaralanmalarında yara iyileşme dinamikleri ile şiddet ve tedavi başarısının belirleyicileri: retrospektif kohort çalışması
Mehmet Can 1, İlknur Mert 1, Özkan Okur 1, Arzu Şencan 1, Hasan Ağın 2, Tezcan Özbay 3, Nilgün Harputluoğlu 4
1 Behçet Uz Çocuk Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi Çocuk Cerrahisi Kliniği, İzmir/ Türkiye
2 Dr. Behçet Uz Çocuk Hastalıkları ve Cerrahisi Eğitim ve Araştırma Hastanesi, Çocuk Cerrahisi Yoğun Bakım Ünitesi
3 SBÜ Dr. Behçet Uz Çocuk Hastalıkları ve Cerrahisi Eğitim ve Araştırma Hastanesi Yenidoğan Kliniği
4 izmir Behçet Uz Çocuk Hastalıkları ve Cerrahisi EAH
Amaç: Pediatrik ekstravazasyon yaralanmaları belirgin morbiditeye yol açabilir; ancak yara kapanma süresinin belirleyicileri ve rutin yatak başı girişimlerin epizot düzeyindeki etkinliği yeterince tanımlanmamıştır. Bu çalışma, pediatrik bir kohortta yara iyileşme dinamiklerini ve şiddet ile tedavi başarısıyla ilişkili faktörleri değerlendirmeyi amaçladı.
Yöntem: 2018–2025 arasında ekstravazasyon yarası olan çocuklarda tek merkezli retrospektif kohort çalışması yürüttük. Birincil sonlanım tam iyileşmeye kadar geçen süreydi (gün). Analizlerde Kaplan–Meier tahminleri ve çok değişkenli Cox regresyonu; ikincil analizlerde maksimum evre için ordinal lojistik regresyon, epizot düzeyinde başarı için genelleştirilmiş tahmin denklemleri (GEE) lojistik modelleri ve kısıtlanmış ortalama sağkalım süresi (RMST) sözde-değer (pseudo-value) regresyonu kullanıldı.
Bulgular: Kohort 51 hasta, 60 yara ve 173 tedavi epizotu içeriyordu; ortanca yaş 76 [4–134] aydı. Ortanca kapanma süresi 16 [10–38] gündü. Çok değişkenli Cox modellerinde artan maksimum evre ve ileri yaş bağımsız olarak daha yavaş kapanmayla ilişkiliydi (tehlike oranı (HR) her +1 evre için 0,24, %95 güven aralığı (GA) 0,13–0,43; HR her ay için 0,990, %95 GA 0,985–0,995; her ikisi de p<0,001); üst ekstremite yaraları alt ekstremite yaralarına göre daha hızlı iyileşti (HR 2,47, %95 GA 1,25–4,91; p=0,0095). Vezikan maruziyeti daha yüksek maksimum evreyle güçlü şekilde ilişkiliydi (düzeltilmiş olasılık oranı (aOR) 125,3, %95 GA 13,8–1137,9; p<0,001). GEE modellerinde antiseptik irrigasyon, salin irrigasyona göre epizot başarısında daha düşük olasılık gösterdi (OR=0,42, %95 GA 0,19–0,92; p=0,030); diğer girişimler anlamlı değildi. RMST analizleri evre arttıkça daha büyük mutlak gecikmeler gösterdi (30. günde +8,03 gün; 60. günde +16,98 gün; her ikisi de p<0,001).
Sonuç: Yara şiddeti, hasta yaşı ve anatomik lokalizasyon pediatrik ekstravazasyon yaralanmalarında iyileşme süresinin temel belirleyicileridir; buna karşın çoğu epizot düzeyindeki girişimin kısa dönem başarıyla bağımsız ilişkisi sınırlıdır. Bu bulgular risk sınıflandırmasını ve pediatrik ekstravazasyon yönetim protokollerinin standardizasyonunu desteklemektedir.