EN
TÜRKÇE
Oral Presentation - 117
Professional motivation, career goals, and future expectations of pediatric surgery residents in Turkey: A comparison of resident and trainer perspectives
Fatih Özer, Burak Sarı, Abdullah Burak Sevinç, Pelin Nur Cinel Varol, Elif Burcu Güner, Aytaç Taşçı, Sertaç Hancıoğlu
Ondokuz Mayis University, School of Medicine, Department of Pediatric Surgery, Samsun, Turkey
Aim: To evaluate the professional motivation and future expectations of pediatric surgery residents in Turkey, and to compare these with trainers' predictions regarding residents.
Methods: In this descriptive, cross-sectional study, parallel online surveys (Google Forms) were distributed to pediatric surgery residents and trainers across Turkey, covering demographics, reasons for specialty choice, career goals, and attitudes rated on a 5-point Likert scale (1: strongly disagree–5: strongly agree). A total of 111 residents and 57 trainers participated. Between-group comparisons used the Mann-Whitney U test; p<0.05 was considered significant.
Results: Overall, 54.1% of residents trained at a university hospital. Most residents (47.7%) chose the specialty during internship, mainly driven by the desire to become a surgeon (41.4%); trainers, however, believed exam score eligibility was the main reason (43.9%), though only 16.2% of residents selected this option. Satisfaction with specialty choice was higher among residents (3.77±1.13) than trainers predicted (3.21±0.85, p=0.0005), as was expected career satisfaction (3.58±1.26 vs 3.05±0.91, p=0.003). Conversely, residents felt more strongly than trainers that the specialty was undervalued (1.71±1.01 vs 2.00±0.84, p=0.009). Optimism about the specialty's future was low in both groups (residents 2.59±1.38; trainers 2.28±0.91; p=0.336), and willingness to recommend the specialty to colleagues was moderate in both (p=0.445).
Conclusion: Pediatric surgery residents largely choose the specialty deliberately and report higher satisfaction than trainers predict; however, they perceive the specialty as insufficiently valued. This gap may reflect limited communication and differing expectations between trainers and residents. Updating training programs and mentorship accordingly is important for the specialty's sustainability and for retaining young surgeons in the field.
Türkiye'de çocuk cerrahisi asistanlarının mesleki motivasyonu, kariyer hedefi ve gelecek beklentileri: asistan ve eğitici görüşlerinin karşılaştırılması
Fatih Özer, Burak Sarı, Abdullah Burak Sevinç, Pelin Nur Cinel Varol, Elif Burcu Güner, Aytaç Taşçı, Sertaç Hancıoğlu
Ondokuz Mayıs Üniversitesi, Tıp Fakültesi, Çocuk Cerrahisi Anabilim Dalı, Samsun, Türkiye
Amaç: Türkiye'de çocuk cerrahisi eğitimi alan asistanların mesleki motivasyonlarını ve branşın geleceğine yönelik beklentilerini değerlendirmek, bu bulguları eğiticilerin asistanlara ilişkin öngörüleriyle karşılaştırmaktır.
Yöntem: Tanımlayıcı, kesitsel nitelikteki bu çalışmada, Türkiye genelindeki çocuk cerrahisi asistanlarına ve eğiticilerine yönelik, birbirine paralel sorulardan oluşan iki ayrı çevrimiçi anket (Google form) iletişim ağları üzerinden gönderildi. Anketler demografik özellikler, branş tercih nedenleri, kariyer hedefleri ve 5'li Likert ölçekli (1: kesinlikle katılmıyorum- 5: kesinlikle katılıyorum) tutum ifadelerinden oluştu. Çalışmaya 111 asistan ve 57 eğitici katıldı. Gruplar arası karşılaştırmalarda Mann-Whitney U testi kullanıldı; p<0,05 anlamlı kabul edildi.
Bulgular: Asistanların %54,1'i üniversite hastanesinde eğitim görmekteydi. Asistanların %47,7'si branşı intörnlük sürecinde tercih ettiğini, en etkili faktör olarak da (%41,4) cerrah olma isteğini bildirdi; eğiticiler (%43,9) ise asistanların branşı çoğunlukla puan uygunluğu nedeniyle seçtiğini düşünmekteydi. Asistanların %16,2’si bu seçeneği işaretlemişti. Asistanların branş seçiminden memnuniyet ortalaması (3,77±1,13), eğiticilerin öngörüsünden (3,21±0,85) yüksekti (p=0,0005); kariyer tatmini beklentisi de benzer şekilde asistanlarda daha yüksekti (3,58±1,26 vs 3,05±0,91; p=0,003). Buna karşın asistanlar, branşın yeterince değer görmediğini eğiticilerden daha güçlü ifade etti (1,71±1,01 ve 2,00±0,84; p=0,009). Branşın geleceğine ilişkin iyimserlik her iki grupta da düşüktü (asistan 2,59±1,38; eğitici 2,28±0,91; p=0,336) ve meslektaşlara önerme eğilimi orta düzeydeydi (p=0,445).
Sonuç: Ülkemizde çocuk cerrahisi asistanları, branşı büyük ölçüde bilinçli bir kariyer tercihi olarak seçmekte ve bu seçimden eğiticilerin öngördüğünden daha yüksek düzeyde memnuniyet duymaktadır; ancak bu olumlu tabloya rağmen branşın yeterince değer görmediği düşünülmektedir. Eğiticilerin, asistanların motivasyon ve mesleki tatmin düzeyini gerçekte olduğundan daha düşük algılaması, iletişim yetersizliği ve beklenti farklılığına bağlı olabilir. Eğitim programlarının ve mentorluk süreçlerinin bu doğrultuda güncellenmesi, branşın sürdürülebilirliği ve genç cerrahların branşta kalıcılığı açısından önem taşımaktadır.