PEDURO 2026 16. National Pediatric Urology Congress

Merve Dede ¹, Ayşegül Akbulut ¹, Tuğçe Merve Orbay Erecan ¹, Bilge Türedi Sezer ², Mehmet Uğur Yılmaz ¹, Mehmet Emin Balkan ¹, Nizamettin Kılıç ¹

¹ Bursa Uludag University, Faculty of Medicine, Department of Pediatric Surgery, Division of Pediatric Urology
² Konya City Hospital Pediatric Urology Clinic

1. PURPOSE

Mitrofanoff channels are widely used for continent catheterizable urinary diversion, yet long-term functional outcomes and predictors of revision remain uncertain. This study aimed to evaluate complication patterns, secondary surgical interventions, and functional durability in a large pediatric cohort, and to identify factors associated with revision.

2. METHOD

A retrospective review of 148 children who underwent Mitrofanoff channel creation was performed. Spinal dysraphism was the most common diagnosis (57%). Appendix was the preferred conduit (65%), and the umbilicus the most frequent stoma site (45%). Bladder augmentation was performed in 57% and MACE in 20%. Complications were grouped as skin-level/stomal, conduit or anastomotic, bladder-entry, and continence-related. Associations between complications, secondary surgery, and operative or clinical variables were analyzed.

3. RESULTS

Secondary surgery was required in 50 patients (33.8%), with 123 Mitrofanoff-related procedures performed; endoscopic dilatation was the most common intervention. Complication distribution was: conduit/anastomotic 36.2%, stomal 27.0%, continence-related 27.6%, and bladder-entry 9.2%.

Functional evaluation demonstrated full continence in 70.3% and preserved function with minor issues in 20.9%, yielding a functional success rate of 91.2%.

Age at surgery, conduit type, VQZ flap, augmentation, MACE, diagnostic group, stoma site, and follow-up duration were not significantly associated with secondary surgery (all p>0.05). The only significant association was a higher rate of skin-level complications in augmented patients (p=0.035), likely reflecting the more complex tissue characteristics and higher-risk bladder profiles inherent to the augmented population rather than a technical effect of augmentation itself. Nearly half of first complications (44%) developed within the first 12 months; median onset was 3 months.

4. CONCLUSION

This large pediatric cohort demonstrates high long-term functional durability of the Mitrofanoff channel, with most complications occurring early and no major operative factor independently predicting revision. The observed increase in skin-level complications among augmented patients appears related to underlying disease severity rather than surgical technique. Compared with existing literature, this study provides one of the largest risk-factor analyses to date and contributes novel evidence that many commonly presumed risk modifiers (VQZ, conduit type, stoma site, age, MACE) do not independently influence revision rates, supporting the robustness of the Mitrofanoff principle across complex pediatric populations.

Merve Dede ¹, Ayşegül Akbulut ¹, Tuğçe Merve Orbay Erecan ¹, Bilge Türedi Sezer ², Mehmet Uğur Yılmaz ¹, Mehmet Emin Balkan ¹, Nizamettin Kılıç ¹

¹ Bursa Uludağ Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Cerrahisi Anabilim Dalı, Çocuk Ürolojisi Bilim Dalı
² Konya Şehir Hastanesi Çocuk Ürolojisi Kliniği

1. AMAÇ

Mitrofanoff kanalları kontinans sağlayan kateterize edilebilir üriner diversiyon için yaygın olarak kullanılmaktadır; ancak uzun dönem fonksiyonel sonuçlar ve revizyon öngördürücüleri net değildir. Bu çalışmada geniş bir pediatrik kohortta komplikasyon paternleri, sekonder cerrahi gereksinimi ve fonksiyonel dayanıklılık değerlendirilmiş; revizyon ile ilişkili faktörler analiz edilmiştir.

2. YÖNTEM

Mitrofanoff kanalı oluşturulan 148 çocuk retrospektif olarak incelendi. En sık tanı spinal disrafizm (%57) idi. En sık konduit apendiks (%65), en sık stoma yeri umbilikus (%45) olarak saptandı. Hastaların %57’sine augmentasyon, %20’sine MACE uygulanmıştı.

Komplikasyonlar; cilt düzeyi/stomal, konduit-anastomoz, mesane giriş bölgesi ve kontinans ilişkili olarak sınıflandırıldı. Komplikasyonlar ile sekonder cerrahi ve klinik-operatif değişkenler arasındaki ilişkiler değerlendirildi.

3. BULGULAR

Sekonder cerrahi 50 hastada (%33,8) gerekli oldu; toplam 123 Mitrofanoff ilişkili girişim yapıldı. En sık işlem endoskopik dilatasyondu.

Komplikasyon dağılımı: konduit/anastomoz %36,2; stomal %27,0; kontinans ilişkili %27,6; mesane giriş bölgesi %9,2.

Hastaların %70,3’ünde tam kontinans, %20,9’unda minör sorunlarla korunmuş fonksiyon saptandı; toplam fonksiyonel başarı oranı %91,2 idi.

Cerrahi yaşı, konduit tipi, VQZ flebi, augmentasyon, MACE, tanı grubu, stoma yeri ve takip süresi sekonder cerrahiyle ilişkili bulunmadı (tüm p>0,05). Yalnızca augmentasyon yapılan hastalarda cilt düzeyi komplikasyon oranı daha yüksekti (p=0,035). Bu durumun teknik etkiden çok daha kompleks mesane profili ile ilişkili olduğu düşünüldü.

İlk komplikasyonların %44’ü ilk 12 ayda gelişti; medyan başlangıç süresi 3 aydı.

4. SONUÇ

Bu geniş seri, Mitrofanoff kanalının yüksek uzun dönem fonksiyonel dayanıklılığa sahip olduğunu göstermektedir. Komplikasyonların çoğu erken dönemde ortaya çıkmakta ve hiçbir majör operatif değişken revizyonu bağımsız olarak öngörmemektedir.

Augmente hastalardaki artmış cilt düzeyi komplikasyon oranı cerrahi teknikten ziyade altta yatan hastalık şiddeti ile ilişkili görünmektedir.

Çalışmamız, literatürdeki en geniş risk faktörü analizlerinden biri olup; VQZ flebi, konduit tipi, stoma yeri, cerrahi yaşı ve MACE gibi değişkenlerin revizyon oranlarını bağımsız etkilemediğini göstererek Mitrofanoff prensibinin kompleks pediatrik popülasyonlardaki sağlamlığını desteklemektedir.