PEDURO 2026 16. National Pediatric Urology Congress

Furkan Adem Canbaz ¹, Adem Alçın ², Levend Özkan ²

¹ Sancaktepe Şehit Prof. Dr. İlhan Varank Training and Research Hospital, Department of Pediatric Urology, İstanbul
² Sancaktepe Şehit Prof. Dr. İlhan Varank Training and Research Hospital, Department of Urology, İstanbul

Objective
The aim of this study is to evaluate the effect of overactive bladder (OAB) treatment on the resolution of enuresis in children.

Methods
The medical records of patients diagnosed with OAB and treated between November 2022 and November 2024 were retrospectively evaluated. Demographic data and clinical information were recorded. Patients who had enuresis at the time of diagnosis of OAB and whose daytime symptoms completely resolved with the treatment of OAB included in the study. Those with partially resolved or unresolved daytime symptoms, those with nocturia, and those without nighttime symptoms were excluded from the study. Patients were divided into 2 groups: Group 1, patients who had enuresis even before the onset of symptoms of OAB (monosymptomatic enuresis); group 2, patients who developed enuresis along with symptoms of OAB (non-monosymptomatic enuresis). Treatment success was evaluated using the International Children's Continence Society (ICCS) scoring system.

Results
Out of 79 patients, 47 (59.5%) were in group 1 and 32 (40.5%) were in group 2. The mean age of the patients, consisting of 46 (58.2%) boys and 33 (41.8%) girls, was 6.7±2.4 years. The gender and age values were similar between the groups (both p>0.05).
No difference was observed between the groups in terms of age and gender with respect to treatment response (both p>0.05). A complete response was found 44.3% (n=35), a partial response in 27.8% (n=22), and non-response in 27.8% (n=22). In Group 1, the treatment response rates were lower compared to group 2 (complete response: 27.7% and 68.8%, respectively; partial response: 36.2% and 15.6%, respectively, p=0.001). When treatment response was evaluated in two categories as complete and partial/non-responders, there was a significant difference between the groups (p<0.001).

Conclusion
Enuresis may persist in some children whose lower urinary tract symptoms completely resolve with treatment of OAB. In children with monosymptomatic enuresis, although daytime symptoms completely resolve after treatment of OAB, the likelihood of improvement in enuresis remains low, whereas this rate is higher in non-monosymptomatic enuresis.

Furkan Adem Canbaz ¹, Adem Alçın ², Levend Özkan ²

¹ Sancaktepe Şehit Prof. Dr. İlhan Varank Eğitim ve Araştırma Hastanesi, Çocuk Ürolojisi Kliniği, İstanbul
² Sancaktepe Şehit Prof. Dr. İlhan Varank Eğitim ve Araştırma Hastanesi, Üroloji Kliniği, İstanbul

Amaç

Bu çalışmanın amacı, çocuklarda aşırı aktif mesane (AAM) tedavisinin enürezisin düzelmesine etkisinin değerlendirilmesidir.

Yöntem

Kasım 2022-Kasım 2024 tarihleri arasında AAM tanısı ile tedavi edilen hastaların tıbbi kayıtları retrospektif olarak değerlendirildi. Demografik veriler ve klinik bilgiler kaydedildi. AAM tanısı konulurken enürezisi olan ve AAM tedavisi ile gündüz semptomları tam düzelen hastalar çalışmaya katıldı. Gündüz semptomları kısmi düzelen veya düzelmeyenler, noktürisi olanlar, gece semptomu olmayanlar çalışma dışında tutuldu. Hastalar 2 gruba ayrıldı: Grup 1, AAM semptomları öncesi de enürezisi olan hastalar (monosemptomatik enürezis); grup 2, AAM semptomları ile birlikte enürezis gelişen hastalar (non-monosemptomatik enürezis). Tedavi başarısı International Children's Continence Society (ICCS) skorlama sistemi kullanılarak değerlendirildi.

Bulgular

79 hastanın 47’si (%59,5) grup 1 ve 32’si (%40,5) grup 2’ye aitti. 46 (%58,2) erkek ve 33 (%41,8) kızdan oluşan hastaların ortalama yaşı 6,7±2,4 yıl idi. Gruplar arasında cinsiyet ve yaş değerleri benzerdi (her ikisi p>0,05).

Yaş ve cinsiyet ile tedavi yanıtı açısından gruplar arasında fark görülmedi (her ikisi p>0,05). Komplet tedavi yanıtı %44,3 (n=35), kısmi tedavi yanıtı %27,8 (n=22) ve tedaviye yanıtsızlık %27,8 (n=22) olarak bulundu. Grup 1’de tedavi yanıt oranları grup 2’ye göre daha düşüktü (tam yanıt: sırasıyla %27,7 ve %68,8; kısmi yanıt: sırasıyla %36,2 ve %15,6, p=0,001). Tedavi yanıtı tam ve kısmi/yanıtsız olarak 2 kategoride değerlendirildiğinde de gruplar arasında anlamlı fark mevcuttu (p<0,001).

Sonuç

AAM tedavisi ile alt üriner sistem semptomları tamamen düzelen çocukların bazılarında enürezis sebat edebilir. Monosemptomatik enürezisi olan çocuklarda gelişen AAM’nin tedavisi ile gündüz semptomları tam düzelse de enürezisin düzelme oranı oldukça düşükken, non-monosemptomatik enüreziste bu oran artmaktadır.