PEDURO 2026 16. National Pediatric Urology Congress

Sevim Yener

Health Sciences University Umraniye Training and Research Hospital, Pediatric Urology Department

Objective: Epididymal cysts (ECs) Although generally considered benign, the natural history and optimal management strategies in the pediatric population remain controversial. To evaluate the clinical characteristics, associated conditions, and follow-up outcomes of pediatric patients diagnosed with epididymal cysts.

Patients and Methods: A retrospective study was conducted including pediatric patients diagnosed with epididymal cysts and followed in our institution. Demographic characteristics, cyst localization, cyst number, associated pathologies, cyst size, and changes during follow-up were analyzed.

Results: A total of 45 patients were included in the study with a mean age of 13.50 ± 3.11 years. The most common localization was left-sided (46.7%), followed by right-sided (26.7%) and bilateral cysts (26.7%). The majority of patients had single cysts (82.6%). The most common associated pathology was varicocele (67.6%). During follow-up, most cysts remained stable or regressed, with only a minority showing progression. The mean cyst size change was minimal in both sides.

Tablo 1 Progression and/or regression of cysts during clinical follow-up

Tablo 2 Initial and final measurements of cysts during follow-up, and measurements of changes

Conclusion: Epididymal cysts in children generally demonstrate a benign clinical course, with most lesions remaining stable or regressing during follow-up. Conservative management with periodic clinical and ultrasonographic monitoring appears to be an appropriate strategy.

Sevim Yener

Sağlık Bilimleri Üniversitesi Ümraniye Eğitim ve Araştırma Hastanesi, Çocuk Ürolojisi Kliniği

Amaç: Epididimal kistler (EK), epididimden kaynaklanan benign kistik lezyonlardır. Çoğunlukla asemptomatik olup skrotal ultrasonografi sırasında tesadüfen saptanırlar. Pediatrik yaş grubunda genellikle iyi huylu kabul edilmekle birlikte doğal seyri ve en uygun tedavi yaklaşımı konusunda literatürde kesin bir görüş birliği bulunmamaktadır. Bu çalışmanın amacı, epididimal kist tanısı alan pediatrik hastaların klinik özelliklerini, eşlik eden patolojilerini ve takip sonuçlarını değerlendirmektir.

Gereç ve Yöntem: Çalışmaya kurumumuzda epididimal kist tanısı alan ve takip edilen pediatrik hastalar retrospektif olarak dahil edildi. Hastaların demografik özellikleri, kist lokalizasyonu, kist sayısı, kist boyutu, eşlik eden patolojiler ve takip sürecindeki değişiklikler incelendi. Tüm hastaların klinik ve ultrasonografik takip verileri analiz edildi.

Bulgular: Çalışmaya toplam 45 hasta dahil edildi ve hastaların ortalama yaşı 13.50 ± 3.11 yıl olarak bulundu. Kistlerin en sık sol tarafta yerleştiği (%46.7), bunu sağ taraf (%26.7) ve bilateral yerleşim (%26.7) izlediği saptandı. Hastaların büyük çoğunluğunda tek kist (%82.6) mevcuttu. En sık eşlik eden patoloji varikosel olup hastaların %67.6’sında görüldü. Takip sürecinde kistlerin büyük çoğunluğunun stabil kaldığı veya gerilediği, yalnızca az sayıda hastada progresyon gözlendiği belirlendi. Her iki tarafta da ortalama kist boyutundaki değişimin minimal olduğu saptandı.

Tablo 1 Klinik takip sırasında kistlerin ilerlemesi ve/veya gerilemesi

Durum Sağ Kist n (%) Sol Kist n (%)

Stabil 13 (48.1%) 13 (44.8%)

Gerileme 8 (29.6%) 5 (17.3%)

İlerleme 6 (22.3%) 11 (37.9%)

Toplam 27 29

Tablo 2 Takip süresince kistlerin başlangıç ​​ve son ölçümleri ve değişikliklerin ölçümleri

Kist Boyutu - (mm) N

Ortalama SD Medyan Min. Maks.

Başlangıç ​​Kist Boyutu - Sağ 25 5.42 4.61 4.00 0.00 18.00

Başlangıç ​​Kist Boyutu - Sol 33 5.52 8.64 3.00 0.00 44.00

Son Kist Boyutu - Sağ 25 5.52 3.92 4.00 0.00 15.00

Son Kist Boyutu - Sol 33 4.88 5.94 3.00 0.00 33.00

Sağ Kist Değişimi 27 0.09 2.83 0.00 -8.00 7.00

Sol Kist Değişimi 29 -0.73 5.99 0.00 -30.00 4.00

Sonuç: Pediatrik epididimal kistler genellikle benign bir klinik seyir göstermekte olup çoğu lezyon takip süresince stabil kalmakta veya gerilemektedir. Bu nedenle düzenli klinik ve ultrasonografik izlem ile konservatif yaklaşım çoğu hasta için uygun ve güvenli bir yönetim stratejisi olarak değerlendirilebilir.