EN
TÜRKÇE
Oral Presentation - 42
Clinical Outcomes of Endoscopic Injection Treatment and Predictors of Surgical Intervention in Infants Younger Than One Year with Vesicoureteral Reflux
Ayşe Demet Payza, Asya Eylem Boztaş, Ayşe Başak Uçan, Arzu Şencan
İzmir Dr.Behçet Uz Children's Hospital, Department of Pediatric Surgery
Aim
Vesicoureteral reflux (VUR) is a common congenital urinary tract anomaly in infants and may lead to recurrent urinary tract infections and renal parenchymal damage. Endoscopic injection treatment is widely used as a minimally invasive option. This study aimed to evaluate the clinical outcomes of endoscopic injection treatment in infants younger than one year with VUR and to identify factors predicting the need for surgical intervention.
Methods
Between 2010 and 2025, 65 infants aged ≤1 year who underwent endoscopic injection treatment for primary VUR were retrospectively analyzed. Demographic and clinical variables including age, sex, reflux grade, laterality, ureteral diameter ratio (UDR), renal scarring on DMSA scintigraphy, and history of urinary tract infection were evaluated. Treatment success was defined as avoidance of open ureteral reimplantation during follow-up. Analyses were performed on a ureteral unit basis.
Results
A total of 65 infants were included, consisting of 43 males (66%) and 22 females (34%). The median age was 7 months (range 2–12), and the median follow-up duration was 10 years. High-grade reflux was present in 63% of patients and bilateral reflux in 46%. Renal scarring was detected in 72 of 130 renal units (55.3%).
A total of 95 refluxing ureters were treated with endoscopic injection. After the first injection, 58 ureters (61.1%) were successfully treated. A second injection was required in 20 ureters, achieving additional success in 14 (70%). Overall success reached 72 ureters (75.8%) after repeat injections. During follow-up, 23 ureters (24.2%) required open ureteral reimplantation. The mean time to surgery was 19.2 months (median 12 months). Renal scarring and increased UDR values were associated with a higher need for surgery.
Conclusion
Endoscopic injection treatment is an effective minimally invasive option for infants younger than one year with VUR. Repeat injections increase treatment success and may reduce the need for open surgery. Renal scarring and increased ureteral diameter ratio appear to be important predictors of surgical intervention
Bir Yaş Altı Vezikoüreteral Reflü Hastalarında Endoskopik Enjeksiyon Tedavisinin Sonuçları ve Cerrahi Gereksinimi Öngören Faktörler
Ayşe Demet Payza, Asya Eylem Boztaş, Ayşe Başak Uçan, Arzu Şencan
Behçet Uz Çocuk Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi Çocuk Cerrahisi Kliniği, İzmir/ Türkiye
Amaç
Vezikoüreteral reflü (VUR), bebeklerde sık görülen konjenital üriner sistem anomalilerinden biridir ve tekrarlayan idrar yolu enfeksiyonları ile renal parankimal hasara yol açabilir. Endoskopik enjeksiyon tedavisi minimal invaziv bir tedavi yöntemi olarak yaygın şekilde kullanılmaktadır. Bu çalışmanın amacı, bir yaş altı VUR hastalarında endoskopik enjeksiyon tedavisinin klinik sonuçlarını değerlendirmek ve cerrahi müdahale gereksinimini öngören faktörleri belirlemektir.
Yöntem
2010–2025 yılları arasında primer VUR nedeniyle endoskopik enjeksiyon tedavisi uygulanan ≤1 yaşındaki 65 hasta retrospektif olarak değerlendirildi. Hastaların yaş, cinsiyet, reflü derecesi, reflünün tarafı, üreter çap oranı (UDR), DMSA sintigrafisinde renal skar varlığı ve idrar yolu enfeksiyonu öyküsü incelendi. Tedavi başarısı takip süresince açık üreter reimplantasyonuna ihtiyaç duyulmaması olarak tanımlandı. Analizler üreter bazında gerçekleştirildi.
Bulgular
Toplam 65 hastanın 43’ü erkek (%66) ve 22’si kız (%34) idi. Medyan yaş 7 ay (2–12) ve medyan takip süresi 10 yıl olarak bulundu. Hastaların %63’ünde yüksek dereceli reflü ve %46’sında bilateral reflü mevcuttu. DMSA sintigrafisinde 130 renal ünitenin 72’sinde (%55,3) renal skar saptandı.
Toplam 95 reflülü üretere endoskopik enjeksiyon uygulandı. İlk enjeksiyon sonrası 58 üreterde (%61,1) başarı sağlandı. Persistan reflü nedeniyle 20 üretere ikinci enjeksiyon yapıldı ve 14’ünde (%70) ek başarı elde edildi. Tekrarlayan enjeksiyonlar sonrasında toplam 72 üreterde (%75,8) tedavi başarısı sağlandı. Takipte 23 üreter (%24,2) açık üreter reimplantasyonu gerektirdi. Ortalama cerrahiye gidiş süresi 19,2 ay (medyan 12 ay) idi. Renal skar ve yüksek UDR değerlerinin cerrahi gereksinim ile ilişkili olduğu gözlendi.
Sonuç
Bir yaş altı VUR hastalarında endoskopik enjeksiyon tedavisi etkili ve minimal invaziv bir seçenektir. Tekrarlayan enjeksiyonlar tedavi başarısını artırarak birçok hastada açık cerrahi gereksinimini azaltabilir. Renal skar varlığı ve artmış üreter çap oranı cerrahi gereksinimi öngörmede önemli göstergeler olabilir.